« از خدا بترسيد و تقوا پيشه كنيد و مرا اطاعت نمائيد » كه اطاعت من اطاعت خدا است ( * ( فَاتَّقُوا اللَّه وَأَطِيعُونِ ) * ) . اين تعبير نشان مىدهد كه نوح ع سابقه ممتدى از امانت در ميان قوم خود داشت و او را با اين صفت و الا مىشناختند لذا مىگويد : به همين دليل من در اداى رسالت الهى امينم و خيانتى از من نخواهيد ديد . مقدم داشتن « تقوا » بر « اطاعت » به خاطر اين است كه تا ايمان و اعتقادى نسبت به « اللَّه » و ترس از او در ميان نباشد ، اطاعت از فرمان پيامبرش صورت نخواهد گرفت . دگر بار نوح به دليل ديگرى بر حقانيت خود ، تمسك مىجويد ، دليلى كه زبان بهانه جويان را كوتاه مىسازد ، مىگويد : « من از شما در برابر اين دعوتم مزدى نمىطلبم » ( * ( وَما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْه مِنْ أَجْرٍ ) * ) . « اجر و پاداش من تنها بر پروردگار عالميان است » ( * ( إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ ) * ) . روشن است انگيزه‌هاى الهى معمولا دليل بر صداقت مدعى نبوت است ، در حالى كه انگيزه‌هاى مادى به خوبى نشان مىدهد كه هدف سودجويى است ، مخصوصا اعراب آن عصر با اين مساله در مورد كاهنان و افرادى شبيه آنان آشنا بودند . باز به دنبال اين جمله همان جمله اى را مىگويد كه بعد از تاكيد بر رسالت و امانت خويش بيان كرده بود ، مىگويد : « از خدا بترسيد و مرا اطاعت كنيد » ( * ( فَاتَّقُوا اللَّه وَأَطِيعُونِ ) * ) . اما مشركان لجوج و مستكبران خيره سر هنگامى كه راههاى بهانه جويى را به روى خود مسدود ديدند ، به اين مساله چسبيدند « و گفتند كه آيا ما به تو